Instagram story viewer> @xeynoth> Posts

Mohammad Amin

@xeynoth

238

followers

14862

following

Just call me Amin
also you can call Zeynoth
📡 Telecommunications Engineer
DvB-T , DvB-S , 6G Research at SUT

POSTS STORIES REELS

by @xeynoth

.
.
بعضی نامه‌ها برای فرستاده شدن نوشته نمی‌شوند؛
برای این نوشته می‌شوند که سال‌ها بعد، کسی آن‌ها را پیدا کند.

۲۲ سپتامبر ۱۹۳۰.

روی یک تکه کاغذ قدیمی، با جوهر آبیِ تیره، نامی نوشته شده بود:

Dear Amin,

و بعد، دست‌خط دختری که انگار از میان یکی از همان داستان‌های قدیمی بیرون آمده بود.

Judy Abbott.

دختری که ظاهراً از یک چیز حسابی کلافه شده بود:
اینکه من همیشه در حال ساختن چیزی هستم.

یک سیستم.
یک پروژه.
یک برنامه.
یک برنامه برای برنامه.
و البته... برنامه‌ای برای وقتی که برنامه اول شکست بخورد! :)

راستش را بخواهید، احتمالاً حق با اوست.

گاهی آن‌قدر درگیر اینکه چطور می‌شود چیزی را بهتر ساخت؟ می‌شوم که یادم می‌رود بعضی چیزها اصلاً قرار نیست حل شوند.

بعضی وقت‌ها فقط باید نشست.

یک بعدازظهر آفتابی را دید، به یک ابر عجیب نگاه کرد، با کسی بی‌دلیل حرف زد یا نامه‌ای نوشت که هیچ فایده مشخصی ندارد.

و شاید همین نامه، یکی از همان نامه‌ها باشد.

نامه‌ای خیالی از دنیای Daddy-Long-Legs؛
اما با یک مخاطب واقعی.

نه برای اینکه داستانی عاشقانه بسازیم،
نه برای اینکه گذشته را جعل کنیم؛
فقط برای اینکه ببینیم اگر Judy Abbott امروز قرار بود برای Amin نامه‌ای بنویسد، چه می‌گفت.

شاید می‌گفت:

من از همه چیزهایی که می‌سازی سر درنمی‌آورم...
اما احتمالاً باز هم گوش می‌دهم.

نه چون همه کلماتت را می‌فهمم؛
چون می‌خواهم خودت را بفهمم.

و شاید مهم‌ترین جمله‌اش همان جمله آخر بود:

Sometimes someone simply wants to tell you that she is glad you exist.

گاهی لازم نیست کسی کاری برایت انجام دهد.
گاهی لازم نیست چیزی را بسازی، ثابت کنی یا به نتیجه برسانی.

گاهی همین که هستی، کافی است.

— Judy Abbott
22 September 1930

یک نامه خیالی، برای یک آدم واقعی؛
از گذشته‌ای که هیچ‌وقت اتفاق نیفتاد،
اما شاید می‌توانست. by @xeynoth

.
.

در کنار دوست، برادر و استاد عزیزم؛ دکتر پویا درخشان
رئیس مرکز تحقیقات هوش مصنوعی و تحلیل داده‌ها

مردی پای‌کار، پرتلاش و دغدغه‌مند که با وجود محدودیت‌ها و موانع موجود، همچنان برای پیشبرد کار و باز کردن مسیرهای تازه تلاش می‌کند.

شاید در بسیاری از موارد، اختیار و امکانات آن‌طور که باید در دستش نباشد؛ اما چیزی که ارزشمند است، نگاه باز او به ایده‌های نو، طرح‌های خلاقانه و پروژه‌های جدید است.

از ایده استقبال می‌کند، پای کار می‌ایستد و برای تبدیل یک فکر خام به یک پروژه واقعی، فرصت و میدان می‌دهد.

برای من، این قاب فقط یک عکس یادگاری نیست.

تصویری از همراهی با استادی است که علم را در کنار عمل می‌بیند و به نسل جوان، ایده‌ها و آینده فرصت می‌دهد.

به احترام آدم‌های پای‌کار؛ حتی وقتی دستشان بسته است، اما ذهنشان هنوز برای ساختن راه‌های تازه باز است. 🧠🎓

این مسیر تازه شروع شده است… 🚀 by @xeynoth

.
.
.
🎓 از کابوس دانشجویان مخابرات تا یکی از ماندگارترین قاب‌های روز فارغ‌التحصیلی… 📡

سال‌ها درس خواندیم، آزمون دادیم، با فرمول‌ها و سیگنال‌ها جنگیدیم و گاهی هم از شنیدن نام بعضی درس‌ها ضربان قلبمان کمی بالاتر رفت! 😂

و در نهایت، رسیدیم به روزی که می‌توانستیم با خیال راحت کنار دکتر قاضی مغربی بایستیم و این لحظه را ثبت کنیم.

استادی بسیار بسیار سخت‌گیر که برای بسیاری از دانشجویان مخابرات، نامش با درس‌های جدی، امتحان‌های نفس‌گیر و البته خاطراتی ماندگار گره خورده است.

شاید آن روزها سخت‌گیری‌ها سخت به نظر می‌رسید، اما امروز که به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم بخشی از ارزش مسیر، به همان سختی‌ها بود.

بعضی استادها فقط درس نمی‌دهند؛ استانداردی برای یادگرفتن، تلاش کردن و کم نیاوردن تعیین می‌کنند.

پایان یک دوره که پایانش نبود، یادگیری پایانی ندارد....

پایان یک مسیر سخت اولیه و آغاز مسیری که امیدوارم شایسته‌ی تمام آن آموخته‌ها باشد.
با احترام به استادی که شاید روزگاری کابوس دانشجویان مخابرات بود، اما امروز، حضورش در قاب فارغ‌التحصیلی، بخشی از شیرین‌ترین خاطرات این دوران است.

گاهی سخت‌ترین استادها، ماندگارترین درس‌ها را به ما می‌دهند. ❤️📡 by @xeynoth

بدون شرح... by @xeynoth

@cheetoz.official

چی میشد اگه چیتوز بعد سال ها کرانچی معروف رو ری دیزاین میکرد .. by @xeynoth

by @xeynoth

ادامه سلسله what if by @xeynoth

.
.
What if.... by @xeynoth

by @xeynoth

by @xeynoth

by @xeynoth