Instagram story viewer> @metronevis> Posts

metronevis

@metronevis

251

followers

114

following

با افتخار بوکسورم، مرید دماوندم و اغلب می نویسم
بوکس زنان را ما زنها آزاد کردیم نه هیچ کس دیگر
نویسندهٔ ده ها داستان چاپ نشده
🥊📝🏔️

POSTS STORIES REELS

نشستم توی رختکن. سرمو چسبوندم به در یکی از کمدها. سرگیجه و سردرد دارم. همه رفتن. اینجا بدجور ساکته. با چشم نیمه باز به صفحه اینستاگرامم نگاه می کنم. رضا بابک را می بینم که شاید در دهه سی زندگی اش می زیسته و به… به اون دوتا چشمها. چشمای اون زن . همون زنی که میتونسته خیره بشه به یک مرد و بگه: منو ببر جنگل. بعد دستش رو بزاره توی دستای اون مرد و به دستهاش اعتماد کنه. این سوی نگاهش جنگل باشه و نقطه مقابلش دریا. شاید اگر سوسن تسلیمی ها نمی رفتن، نسل ما عشق رو به سادگی یاد می گرفت. بدون پیچیدگی، بدون درد، بدون سرزنش. تسلیمی ها رفتن و ما تسلیم روزهایی شدیم که باید به دنبال آب در کویر می گشتیم. جنگل فراموشمون شد و عشق…

راستی میدونید، ساحل سی سنگان روبروش جنگله🌲🌲

#سوسن_تسلیمی#رضا_بابک#سیسنگان by @metronevis

عقربه کوچکِ ساعتم، از استقامت آفتاب ، خودش را به سایه بعدازظهر رسانده که من مثل یک زن معمولی کلید در قفل خانه می چرخانم.‌ کیف و کلیدم در گوشه ای کز می کنند. با چشمانی گود رفته پا به آشپزخانه می گذارم. دستکش، بدقواره ام می کند و من، هرشب شیارهای روی دستانم را می شمارم. مثل یک زن معمولی، ظرفهایی که شسته ام را با دستمال گلدار آشپزخانه برق می اندازم، گلدانها را آب می دهم. شام را در قابلمه لعابیه گلدار، بار می گذارم و بعد، مثل یک زنِ معمولی، با لیوانی چای در دست، به خستگی ام در آینه چشم می دوزم. تو حالم را می پرسی و هر چه بپرسی می گویم: خوبم، خوبم... تو رد می شوی، نگاهم می کنی و میدانی که هیچ زنی در دنیا نه می تواند به این سادگیها خوب باشد و نه معمولی...

#زن#داستان by @metronevis

درون اتاقِ کوچک و تنگی ایستاده ام. درون آینه زنیست شبیهِ خودم. آنقدر شبیه که می‌توانم از آینه بیرون بیاوَرَمش، کفِ اتاق تنگ و کوچک بِنشانَمش، موهای مجعدش را شانه بزنم و کنار گوشش بگویم: تا کی می‌خواهی به بهانه پوشیدن شلوارها اینجا بمانی؟ باید بالاخره این در را باز کنی و یکی یکی به آن کس که بیرون در ایستاده خودت را نشان بدهی. زنی درون آینه شبیه من است و نمی‌دانم چندنفر، تا آخرشب وارد این اتاق می‌شوند و منی را که در آینه جا مانده ام، می‌بینند. کدامشان به بهانهٔ شانه، دست برسرم می‌کشد و کدامشان به بهانهٔ لباس، دست بر تنم. من با کوله باری از شلوارها از اتاق بیرون می آیم. فروشنده سراغ یکی از شلوارها را می‌گیرد. به اتاق برمی‌گردم. چقدر آن شلوارِ جین آبی به اندام زن درون آینه می آید. شلوار جینی که چنان به رانهایش چسبیده گویی لباس، تَنَش را پوشیده. مردِ همراهم، از گوشه در، به زن درون آینه نگاه می‌کند. می‌پسندد، زن را و شلواری که بدن زن را بلعیده. در را می بندم. شلوار را با خشم از پوستش جدا می‌کنم و عریان می گذارمش...
زنِ بیرون از این اتاق، شلوارِ جینی خریده که تنگ او را در بر خواهد گرفت. تنگ به اندازه آینه ای که من در آن جا مانده ام. تنگ به اندازه فاصله میانِ انگشتانی که روی آینه، بر تن من کشیده می شوند. شاید تنگ به اندازه حلقومِ به هم آمدهٔ فروشنده ای که می‌ گوید: مبارک باشد… by @metronevis

از من می پرسید که کجا هستم...
اگر بخواهم آدرسی از خودم به شما بدهم باید بگویم حوالیِ جایی که آدم ، تکلیف بودن و نبودنش را خوب می داند. حوالیِ جایی که آدم، در این سِن، قصد سلام ها و لبخندها را می فهمد و احتمال می دهد پشت هر لبخندی، میزی باشد و نیمکتی که یکروز دوست را در خود جای می دهند و صدها روز دشمن را. حوالیِ انقلاب بودم، حوالیِ آزادی، اما به رسالت نزدیکتر. به رسالت که رسیدم، تکلیفم لحظه به لحظه روی صفحه گوشی ام نقش بست و من فهمیدم، آدمیزاد، تکلیف بود و نبودش را که روشن کند، به معراج خواهد رسید…

#حیاط
#خانه قدیمی by @metronevis

آهای با شمام، با شما که رد می شوید از کنارم. کیسه های سیاه را می گشایید بدنبال آشنایانتان. من اینجا هستم. زیر این درختی که برگ و باری ندارد. سالهاست که زمستان است، اگرچه بارانش، گاهی بوی بهار می دهد. با شمام. بعد اینکه دویست و بیست وهشتمین کیسه را گشودید و آشنایانتان را یافتید، برگردید و بمن نگاه کنید. زیر همین درخت با سیگاری گوشه لبم ایستاده ام. هیچ دودی از میان لبم بیرون نمی آید. فقط آهیست که از جگرم راه بر دهانم یافته. من اینجا، همینجا کنار درختی خشک ایستاده ام. درختی که بعد از دیدن مرگ اینهمه جوان، هرگز جوانه نخواهد زد.‌ لطفا مرا هم شمارش کنید. کارت شناسایی هم دارم. اسم دارم، شماره دارم، نام پدر دارم، اگرچه که پدرم سالهاست میان مشتی خاک، خاک شده است. من هم مرده ام، فقط گاهی قدم می زنم، گاهی حرف می زنم، گاهی می نویسم و فراوان اشک می ریزم. من مرده ام فقط کیسه سیاهی نیافتم درونش بخواب روم تا کسی درونش را بجوید و آشنایش را بیابد. من هشتاد میلیون آدم مرده ام که شمارش نشده ام و زیر این درخت ایستاده ام به نظاره پیکرهای پرپر.
🖤🖤
#سمانه_لعل_پهلوان را آزاد کنید
#علی_اکبری_نژاد را آزاد کنید
#ایران_من
#جاویدنامان_راه_آزادی by @metronevis

آدم باید در میان اینهمه کوه، اینهمه آب، اینهمه آتشی که بر سرش می بارد، جایی برای پنهان شدن داشته باشد. جایی که بشود اسمش را وطن گذاشت، حتی اگر چند وجب باشد. آدم، آدم است دیگر و باید جایی را داشته باشد که اگر در آن فشرده می شود، به نیت خرد شدن استخوان هایش نباشد و آغوش تو، همان جای امن وکوچکیست که من، متولد سرزمین پهناورش هستم.

#آغوش #شب by @metronevis

یچیزای خیلی خوبن. مثل حمایت آدمی که قبل از تو، یه مسیر رو رفته و از چاله چوله هاش خبر داره و نمی ذاره تو، توی همون چاله ها بیفتی.
مثل اونی که یروز، تقصیر به گردن داشته و از سنگینیِ بارش، واسه چهارتا دونه استخون خبر داره، واسه همین، تقصیر از گردن تو بر می داره.
یچیزایی خیلی خوبن. مثل نگاهی که میخواد بندازدت وسط مخمصه ولی تو دستِ نگاهش رو خوندی و چشماشو به دو دو انداختی. مثل دستی که تویِ گودیِ کَفِش نوشته « دوستی» و سمتت دراز شده. تو می گیریش و دَمَرِش می کنی. همینکه دَمَر میشه، تیرگیِ دشمنی ازش سرازیر میشه. اون لو میره و تو نجات پیدا می کنی.
یچیزایی خیلی خوبن. مثل بودن بعضی انسانها و نبودن بعضی آدمها.
انسانیت زیاد هم سخت نیست. پس بیا کمی انسان باشیم...
#نوشتن #نویسنده #انسانیت by @metronevis

به دیوار ظهیرالدوله تکیه می زنم. قصد داخل شدن ندارم. با مرده ها هم قهر کرده ام. فقط آمده ام گوشواره های فروغ را پس بدهم. کنار دستم، درخت کوچکیست که زخم عمیقی خورده. شاید دستی، قصد یادگاری نوشتن بر آن را داشته. ولی فاصله یادگاری تا زخم را خوب اندازه نگرفته. شاید همانجا که من ایستاده ام، روزی، دستی، دست دیگری را رها کرده، رفته، یا شاید بازگشته و برای توجیه رفتنش، با صدای بلند قهقهه ای سر داده، بی آنکه بفهمد عمقِ زخم، بیشتر از مرگ است...

#ظهیرالدوله#نویسنده#نویسندگی#داستان#گوشواره#فروغ#یادگار by @metronevis

کز کرده گوشه دیوار. پاهاش از بغل کاناپه معلومن. لاک آبی که هفته پیش زده ، نصفه و نیمه روی ناخنای پاش مونده. سرش رو گذاشته روی زانوهاش وهرچی صداش می زنم جواب نمیده.
-سرت رو بالا بگیر ببین برات چی خریدم.
جواب نمیده و پای سمت راستشو، زیر پای چپش قایم می کنه.
-انگشتات چی شدن چرا چسب بهشون زدی؟؟ همش باید یه بلایی سر خودت بیاری؟؟ نمیخوای حرف بزنی؟؟
-نه
-ولی الان حرف زدی
سرشو میگیره بالا و نگام می کنه.
-چی برام خریدی؟؟
-اخماتو وا کن تا بهت بدم.
ابروهاشو می کشه توی هم
-هرچی خریدی واسه خودت. من هیچی نمی خوام.
مشتم رو می برم جلو و باز می کنم. یمشت اسمارتیز رنگی
که با عرق دستم همه به هم رنگ دادن.
لباشو می رسونه به گودال دستام و چندتا اسمارتیز می ذاره توی دهنش. لباش رنگی میشن. انگشتم رو با آب دهن تر می کنم و می کشم روی لباش. توی چشماش نگاه می کنم.
-منکه کاری نکردم ولی میشه ببخشیم؟؟ تو اگه خوشحال بشی من بابت کارای نکرده هم ازت معذرت می خوام. حالا دهنتو باز کن یکی تو یکی من.
-نخیر دوتا من
-اره دوتا تو. اصلا همش مال تو
از توی جیبم یه جفت جوراب در میارم.
-ببین برات چی خریدم.
پاشو می زاره روی پام
از دیدن عکس جودی ابوت روی جوراب خندش می گیره
-رنگشو‌ دوست داری
-اره من همممممه رنگا رو دوست دارم
-میشه منم اندازه رنگا دوست داشته باشی؟؟
-نه نمیشه
-اخه چرا
-چون تو رو بیشتر از رنگا دوست دارم.
میشه بگی من به کدوم از رنگایی که دوست داری نزدیکترم.
دستمو می گیره و به کف دستم نگاه می کنه.
-دیگه اسمارتیز نداری؟؟

#داستان#داستان کوتاه#اسمارتیز#جودی ابوت#رنگ#مدادرنگی by @metronevis

اگر سرم بشکند
نارنجها در میان پنجه های شهر
فشرده می شوند ، چکه می کنند
هیچ پنجره ای از بوی نارنج
در امان نخواهد ماند
همه تو را خواهند شناخت
و من سنگسار خواهم شد
چه خوشحالیِ بی حدی
قبلِ آنکه سرم به سنگی بخورد
تو از سرم پریده ای و من
تو را در قلبم به جهانی دیگر خواهم برد...

#نارنج#شعر#زن by @metronevis

رفت و تمام راه تا خونه،به شازیه فکر کرد. به پودر زغالی که ریخت پر یه دستمال و گفت:شازیه میخوام خودت اسمتو روی بازوم خال بزنی.
-یعنی بنویسم شازیه
-نه. تو واسه همه شازیه ای واسه من یه چی دیگه ای. بزن هناسی.میدونی که نفسام بند نفسته.
و اون دستای آفتاب سوخته با چه ظرافتی پنج حرف رو روی بازوش حک کردن. تموم که شد زخم و بوسید و با گلونی بستش...
#داستان#گلونی by @metronevis

با فاصله ازش وامیستم نگاش میکنم. هی نگاش میکنم. بعد حواسمو ازش پرت میکنم تا غافلگیرش کنم و دوباره ببینمش. ولی هربار که میبینمش هیچ تغییری نمیکنه. همون زن معمولی که روی معمولی بودنش، زیادی حساسه. صورتِ گردش که موهای فردارش تا روی شونه هاش میرسن. پوست کک و مک دارش و چروکهای زیر چشمش که تا بی نهایتِ صورتش خودنمایی میکنن. چشماش... نگاهش میکنم که دنبال چشماش بگردم.اون دوتا کره قهوه ای رو قایم میکنه و من نگاهم همراه نگاهش به پایین میلغزه و روی لباش فرود میاد. آخ آخ همون لبا.همون لبا که موقع عصبانیت زمین و زمان رو باهاشون بهم می دوزه.همون لبا که توی ترافیک،پشت فرمون ترانه زمزمه میکنن. همون لبا که گاهی با دندون کبودشون میکنه. اون لبا که آه از روی دلش بر میدارن.ه‍مونا که اشکای شور براش شبنم میشن. یادمه میگفت: زن معمولی همه جا هست منم یکی از اونا و من دیدمش و راست میگفت چقدر معمولی بود و چقدر معمولی بودن بهش میومد. وقتی توی خیابون عباس اباد اولین بار وسطای ماه آذر دیدمش، فهمیدم آدم معمولیا چقدر با بقیه فرق دارن.بخصوص اگر زن باشن.اونروز فهمیدم آذرماه چقدر میتونه برای یک زن سرد باشه و من چقدر میتونم با آدمی که دستاش یخ زده دلگرم بشم. بین تمام دیدنیها،خریدنیها،خوردنیها،چه انتخابهای ساده ای داشت و چه بی نقش و بی غرض میخندید و چه معصومانه سر بزیر بود. چه هنرمندانه،با یکی دوقلم لوازم آرایشی اونهمه سادگی رو به رخ همه زنهای اونجا کشیده بود و من اونروز رفته بودم سفارش کار بگیرم. وقتی بیرون زدم قلبم همراهم نبود... اعتراف میکنم که عاشق زن معمولی ماندن کار هر کسی نبود...
#نوشتن#نویسنده#زن by @metronevis