Instagram story viewer> @panpolonista> Posts

Dawid • bookstagram 📚

@panpolonista

5.2K

followers

766

following

📸 posty: recenzje książek ☺️
🎥 rolki: literackie impresje 🤭
📧 kontakt: [email protected] 🤗
@marlena_klis ♥️👦🏼🐻‍❄️

POSTS STORIES REELS

Co przeraża najmocniej?😱 Co byście dopisali?🫣 by @panpolonista

Robert M. Wegner „Dusza pokryta bliznami”

Ojć…

No coś nie pykło.

Pykło to i owo – żeby nie było, że nic nie pykło.

Coś pykło, a coś nie pykło.

Taki dziwny tom, bardzo dziwny.

Nie napiszę, że rozczarowuje. Choć mimo wszystko trochę jednak rozczarowuje. Cudownie było wrócić w końcu do tego świata, bo Wegner to dla mnie topka polskich pisarzy fantasy – zaraz obok Sapkowskiego i Kresa – lecz nie na taki powrót liczyłem.

A skoro już o liczeniu mowa, to spodziewałem się więcej. Więcej stron. Wątków. Postaci. Rozwoju fabuły. Wszystkiego właściwie.

Na szóstą część „Opowieści z meekhańskiego pogranicza” trochę sobie poczekaliśmy. Ja jeszcze dłużej, bo książka premierę miała rok temu, a ja dopiero teraz przeczytałem tę powieść. Tym lepiej dla mnie, bo mniej poczekam na kolejny tom (słyszałem plotki, że już w przyszłym roku, choć nie wiem, czy mi się to nie przyśniło). Czy to czekanie się opłaciło? Nie do końca…

„Dusza pokryta bliznami” to powrót do doskonale znanego świata i lubianych bohaterów, jednakże jest to powrót dość… kameralny. W tym tomie czytelnik śledzi bowiem tylko losy Czerwonych Szóstek, dziewczyn z czaardanu oraz Altsina. Pojawia się też nowa perspektywa – pewnego gryzipiórka z Białego Konoweryn, zwanego Oglalem Młodszym. Gdzie reszta? Któż to wie…

Ze starej ekipy tylko Czerwone Szóstki dostały jakiś konkretny wątek – z początkiem, rozwinięciem i zakończeniem. Co prawda przypomina on opowiadanie pocięte na rozdziały, ale chociaż ta historia dokądś zmierza, czego nie można powiedzieć o pozostałych. Kailean siedzi w pałacu, a potem po pałacu biega. Altsin płynie statkiem i z nim sobie gada. Dosłownie nic więcej się w ich wątkach nie dzieje, nie posuwają znacząco naprzód fabuły, że tak to ujmę, nadrzędnej. Na tym tle historia Oglala prezentuje się całkiem zacnie i jest chyba najciekawsza w całej książce.

Czyli co, nie podobało mi się? Podobało. To dalej Meekhan, mimo wszystko. Pióro Wegnera jest równie dobre co w poprzednich tomach i powieść czyta się świetnie i daje dużo frajdy. Szkoda tylko, że tak mało jest do czytania.

Chcę więcej.

Nie, nie chcę…

Ja potrzebuję więcej.

Proszę… mi… dać!

___
Współpraca reklamowa: @wydawnictwo_powergraph by @panpolonista

Zogarth „Primal Hunter”

Moim pierwszym spotkaniem z LitRPG były przygody Carla i Królewny Pączusi, które bardzo mi się podobały, choć miałem pewne uwagi. Trochę sarkałem na pewną powtarzalność przygód – bicie kolejnych mobów i wbijanie kolejnych poziomów, a następnie bicie kolejnych mobów i wbijanie kolejnych poziomów… – lecz w gruncie rzeczy mi się podobało. Głównie dlatego, że polubiłem zarówno Carla, jak i jego szaloną kotkę. Poza tym Dinniman okrasił opowieść sporą dawką humoru, co zdecydowanie urozmaicało ich perypetie. Po lekturze „Primal Huntera” wiem, że bez humoru nie potrafię czerpać przyjemności z lektury LitRPG.

„Primal Hunter” to, zdaje się, typowy przedstawiciel gatunku. Zwykły dzień i nagłe przeniesienie do świata przypominającego grę komputerową. Bo tak i już. Wybierz klasę, rasę, ekwipunek, wskakuj do przygotowanego świata i próbuj przeżyć. Ubijaj moby i wbijaj kolejne poziomy. Aha, uważaj na innych graczy, bo to mendy i mogą chcieć cię ubić. Też ich ubij. W sumie rób, co chcesz, byle przetrwać.

Głównym bohaterem – tym z okładki – jest Jake Thayne, ale autor nie trzyma się kurczowo jego perspektywy i pokazuje, jak inni ludzie radzą sobie w nowej rzeczywistości. A radzą sobie różnie, jak można się spodziewać. Jak to w takich przypadkach bywa, zmiana perspektywy czasem działa na plus, czasem jednak na minus, bo nie każdy z bohaterów jest na tyle ciekawy, żeby chciało się o nim czytać.

Nie chciało mi się też czytać tych wszystkich statystyk, danych i całej tej growej otoczki. U Dinnimana przynajmniej podano je z humorem, tutaj zaś czułem się jak w grze. Z jednej strony dobrze, bo właśnie tak miało być, z drugiej… wolałbym po prostu opowieść o facecie z łukiem w lesie, w którym za każdym krzakiem i drzewem czai się niebezpieczeństwo, a nie kolejne itemy i punkty doświadczenia. Cóż, LitRPG chyba nie do końca jest dla mnie.

„Primal Hunter” to fantastyka podlana growym sosem, ze wszystkimi plusami i minusami tego rozwiązania. Warto o tym pamiętać. Podsumowując: amatorom LitRPG książka zapewne się spodoba, pozostałym polecam sięgnąć po „zwykłą” powieść fantasy – tych na rynku mamy aż nadto.

___
Współpraca reklamowa: @insignis_media by @panpolonista

Daniel Jurkiewicz „Magikalipsa: Kroniki Ziem Spalonych”

Gdy autor, jeszcze przed premierą tej książki, poprosił mnie o napisanie kilku słów na jej temat, które miały zostać umieszczone w niej jako rekomendacja patrona, napisałem coś takiego:

„Magikalipsa” to powieść, w której autor bawi się znanymi motywami fantasy, nadając im świeży i nieoczywisty charakter. W połączeniu z interesująco wykreowanym światem przedstawionym tworzy to historię, która potrafi zaintrygować nawet doświadczonych czytelników gatunku, a przede wszystkim stanowi naprawdę wciągającą lekturę.

Dziś, jakiś czas po premierze, ponownie podpisuję się pod tą opinią. Ponadto, ponieważ mam tu nieco więcej miejsca, dodam co nieco.

„Magikalipsa” to opowieść z gatunku postapo, ale specyficzna, bo apokalipsa, jak sugeruje tytuł, dotyczyła kwestii magii. A to nie jedyna konwencja, z której czerpie autor. Dostajemy bowiem także motyw przeniesienia do nieznanego świata, utraty pamięci, konfliktu elfów z krasnoludami, magicznych artefaktów, przypadkowego wybrańca, podróży w nieznane… są też dżiny i… i więcej zdradzić nie mogę, bo byłby to haniebny spoiler. A nawet kilka. Świat przedstawiony z jednej strony jest jakby dobrze znany, z drugiej ma do zaoferowania kilka niespodzianek. Jest swojsko, a zarazem oryginalnie.

W czasach, gdy większość pisarzy potrzebuje setek, a nawet tysięcy stron, aby przedstawić zrodzone w ich głowach fabuły, Jurkiewicz udowadnia, że można opowiedzieć historię pełną przygód, emocji i po prostu lekturowej frajdy, bez zbędnego gadulstwa czy zanudzania czytelnika nadmiernymi ekspozycjami.

Daniel Jurkiewicz napisał książkę zrodzoną z miłości do klasycznej fantasy, jednakże jego powieść nie stanowi bezrefleksyjnego powielania schematów – to raczej świadoma parafraza i amalgamat tego, co tradycyjne, z tym, co podpowiadała autorowi jego, trzeba przyznać, dość bujna wyobraźnia. Jest w tym wszystkim jakiś powiew nostalgii, tęsknoty za czasami, gdy za dzieciaka czytało się właśnie takie książki – nie po to, aby uciec od świata rzeczywistego, lecz po to, by na chwilę zanurzyć się w świecie, w którym nie ma rzeczy niemożliwych. Wskakujecie?

___
Współpraca patronacka: @dan_writes_words by @panpolonista

John Scalzi „Początkujący złoczyńca”

Miałem wrażenie, że ta książka będzie jedną z tych, które jakimś złośliwym zrządzeniem losu znalazły się w moich rękach i z recenzenckiego obowiązku w końcu będę musiał je przeczytać, choć wcale tego nie chciałem, nie chce i pewnie nigdy nie będę chciał. Wrażenie to wynikało głównie z powodu kota na okładce – jakoś nie przepadam za kotami (i cyk, liczba obserwujących leci w dół…). Ponadto wydawało mi się, że cała historia będzie bardzo komediowa i poza suchymi żartami nie będzie miała więcej do zaoferowania.

Otóż, myliłem się.

Co prawda ostatecznie faktycznie nie przeczytałem tej książki, a jej wysłuchałem w Audiotece, w doskonałej interpretacji Grzegorza Pawlaka. Jak to często bywa, myliłem się w moich początkowych przypuszczeniach. To była naprawdę bardzo fajna historia. Tak, fajna. Ani porywająca, ani nużąca, po prostu… fajna. Z humorem, lecz dawkowanym z umiarem. Z fabułą, która wzbudzała zainteresowanie, lecz nie zmuszała do zarwania nocy. Ni mniej, ni więcej – fajna rozrywka.

Być może ktoś pomyśli, że skoro to „tylko” fajna rozrywka, to można pominąć tę powieść w swoich czytelniczych planach. Bo przecież na Bookstagramie każda książka musi być wspaniała, cudowna, genialna, fenomenalna! Na nowo definiować nie tylko gatunek, ale i samo czytanie jako takie, być nie fajną lekturą, a niecodziennym doświadczeniem lekturowym!

„Początkujący złoczyńca” jest „tylko” fajny, niemniej zawiera trzy fenomenalne sceny: pogrzebu, spotkania z delfinami oraz rozmowy na Zoomie. Nie przesadzam, są wspaniałe, cudowne, genialne. Choćby dla tych scen warto się zainteresować. Lecz nie tylko. Sama fabuła jest przemyślana, tempo jest dobre, są nawet małe twisty (niektóre można przewidzieć, gdy zwraca się uwagę na czytaną – czy tam słuchaną – treść, co właściwie daje raczej pewną satysfakcję niż rozczarowanie). I nawet koty mi się spodobały.

Jeśli potrzebujecie niezobowiązującej czytelniczej rozrywki na kilka wieczorów, to „Początkujący złoczyńca” może być wart Waszej uwagi, nawet jeśli gatunkowo nie wpisuje się w Wasze zwyczajowe lektury – takie odmiany bywają odświeżające.

___
Współpraca reklamowa: @audioteka oraz @fabrykaslow by @panpolonista

Brian McClellan „Obietnica krwi”

No moi drodzy, jest ogień! 🔥

Bo wiecie, magowie prochowi, strzelają, pif-paf, ogień… rozumiecie? 🤔

Wejście w tę historię jest mocniejsze niż wejście pierwszoklasistów w nowy rok szkolny w szkole, w której policja ma swoje miejsce parkingowe. Tak jak kociaki-pierwszaki mogą stracić głowę od wszechobecnego zamętu i zadławić się unoszącym się z krzaków dymem e-peta, tak władca Adro stracił głowę za sprawą magów prochowych, którzy pod przewodnictwem Tamasa postanowili zrobić mały rebranding królestwa w republikę. W większości powieści to byłby finał, za to u McClellana to dopiero początek prawdziwej zabawy.

A zabawy jest sporo 🙌

Fabuła przedstawia losy trzech głównych postaci, którymi są wspomniany już Tamas – pan królobójca musi poradzić sobie z zarządzaniem krajem, co jest jeszcze trudniejsze niż ogarnięcie pierwszaków i wychowawstwa (choć niewiele trudniejsze), ponadto Adamat – detektyw z długami, który wdepnął w większe łajno niż wychowawca, który dostał klasę pedagogiczną – oraz Taniel Dwa Strzały, czyli koleżka ze strzelbą, który gania po stolicy za szaloną czarodziejką (a towarzyszy mu czarodziejka-dzikuska). Aha, jest też opiekunka z morderczymi zapędami, bo kto jej zabroni.

McClellan stworzył intrygujący świat, w którym strzelby i pistolety zastąpiły miecze i topory jako główny oręż bohaterów, a w którym znalazło się też miejsce dla magów napędzanych prochem, dość tradycyjnych czarodziejów, a także ludzi z talentami (znaczy nie, że do szydełkowania, ale np. nie muszą w ogóle spać albo robią genialną zupę z kabaczków) oraz, bo czemu nie, genetycznie zmutowanych osiłków. Może się wydawać, że sporo grzybów w tym barszczu – bo jest ich dużo, ale nie za dużo. To ciekawy świat, który chce się poznawać.

Pierwszy tom trylogii o magach prochowych zaczyna się wybuchowo, a kończy jeszcze większą eksplozją fabularną. Książka McClellana to rozrywka w najczystszej postaci. Gdy już skończyłem zebranie rady pedagogicznej, zebranie z rodzicami i zebranie się do kupy po powrocie do domu z pracy, to – mimo zmęczenia – sięgałem po „Obietnicę krwi”. To raczej wyjaśnia kwestię tego, czy warto.

___
Współpraca reklamowa: @fabrykaslow by @panpolonista

John Gwynne „Gniew bogów”

Trzeci tom sagi o krwiozaprzysiężonych – bardzo dobre zamknięcie, a zarazem – tylko? – dobra powieść. Całościowo trylogia to kawał całkiem zacnej lektury i mogę ją szczerze polecić. Niemniej mam poczucie, że potencjał tej historii i bohaterów nie został do końca wykorzystany.

Mam teorię, że Gwynne w pewnym momencie podczas pisania uświadomił sobie, że albo ma za dużo do opowiedzenia i pora kończyć, zanim fabuła rozrośnie mu się ponad miarę, albo wręcz przeciwnie – pomysły skończyły mu się prędzej, niż planował, i musiał nieco poszperać w trzecim tomie.

Żeby nie było wątpliwości – „Gniew bogów” mi się podobał, choć mam nieco ambiwalentne odczucia.

Z jednej strony wątek każdego z głównych bohaterów został poprowadzony konsekwentnie i otrzymuje satysfakcjonujące – co nie oznacza, że szczęśliwe – zakończenie. Podoba mi się rozwój, jaki od pierwszego tomu przeszli zarówno Varg, jak i Elvara. Orka, jak to Orka – nie daje sobie w kaszę dmuchać i siecze toporem kogo popadnie. Dalej jest brutalnie i krwawo, co jednak nie ma na celu szokowania, lecz uzasadnianie świata przedstawionego, który nie jest dla mięczaków. I to się sprawdza, zwłaszcza że autor nie przesadza i nie przekracza granicy dobrego smaku, dzięki czemu autor nie zmienia świata ani bohaterów w groteskowe karykatury.

Z drugiej strony ostateczne starcie wydaje mi się przeciągnięte, a kolejne pojedynki, które kończyły się nagłym ratunkiem dla tego czy innego bohatera, zamiast budować napięcie, wzbudzały pewne znudzenie. Liczyłem również na ciekawsze rozwiązanie konfliktu z Iskidanem, który autor budował przez dwa tomy, a potem jakby porzucił. Miałem też nadzieję na pojawienie się iskidańskich bogów (bo jacyś muszą być) – niestety, czekało mnie rozczarowanie. Skoro o konfliktach i bogach mowa, to do sporu między boskimi dziećmi Snaki dołącza kolejny gracz… na kwadrans, co wydało mi się niespecjalnie udanym pomysłem.

Książek fantasy w klimatach wikingów chyba mamy deficyt na rynku, a trylogia Gwynne’a jest godna polecenia jako całkiem konkretny kawałek porządnego fantasy.

Książki wysłuchałem w klimatycznej interpretacji Adama Baumana.

___
Współpraca reklamowa: @audioteka by @panpolonista

Beata Skrzypczak „Kamienne twarze”

W tej historii znajdziemy wiele motywów znanych z innych książek fantasy. Jednak fakt, że powieść garściami czerpie z wieloletniej tradycji, nie jest z definicji czymś złym – przecież nie każda książka musi na nowo definiować gatunek czy eksplorować nieznane dotąd literackie ścieżki. Czasem wystarczy dobra opowieść sama w sobie. A raczej to, jak została przedstawiona.

Skrzypczak w pełni panuje nad fabułą, bohaterami oraz sposobem prowadzenia akcji. Fragmenty nieco spokojniejsze przeplata z tymi bardziej dynamicznymi, natomiast sceny skupione na relacjach postacie – z tymi poświęconymi przybliżeniu świata przedstawionego oraz panujących w nim reguł. To solidna rzemieślnicza robota. Co prawda zabrakło mi nieco artystycznego sznytu: wyróżniającej się postaci, mocniej zapadającej w pamięć sceny czy błyskotliwego dialogu, niemniej całość wypada po prostu bardzo dobrze – zarówno pod kątem kreacji bohaterów, jak i prowadzenia fabuły. Solidne pisarstwo 👌

Brakowało mi też trochę mocniejszego finału… ale po chwili refleksji zrozumiałem, jaki cel przyświecał autorce. Skrzypczak konsekwentnie skupia się w tym tomie na rozwoju swoich postaci. Dlatego nie ma tu zaskakujących twistów czy niespodziewanych zwrotów akcji – innymi słowy: niczego, co mogłoby odwrócić uwagę czytelnika od tego, co najważniejsze, czyli od protagonistów.

A skoro o nich mowa, trzeba dodać, że każda z czwórki głównych postaci ma wyrazisty charakter – dzięki czemu nie zlewają się ze sobą w nieciekawą masę. Jednocześnie są do siebie bardzo podobni pod pewnymi względami, choćby w nieobyciu z wielkim światem, w którym czują się zagubieni i zdezorientowani.

Fantastyka w tej powieści nie jest celem samym w sobie, a sposobem na opowiedzenie historii o przyjaźni i o tym, jak ważna jest ona w życiu – zwłaszcza podczas trudnych momentów, gdy obecność drugiego człowieka okazuje się fundamentalna.

Bohaterowie „Kamiennych twarzy” rozpoczęli swą podróż w nieznane jak wielu przed nimi, lecz wraz z rozwojem wydarzeń zyskali własny, unikalny głos i przestali być tylko echem dawnych opowieści. Posłuchacie, co mają do powiedzenia?

___
Współpraca reklamowa: @wydawnictwo_mieta by @panpolonista

James Islington „Siła nielicznych”

Te drugie tomy… zawsze mają pod górę. Jeśli pierwszy tom był całkiem dobry – albo lepiej (gorzej?): całkiem bardzo dobry – to muszą przynajmniej doskoczyć do tego poziomu („Wola wielu” była bardzo dobra), bynajmniej nie mogą być tylko „okej” albo „spoko”, bo z powodu zestawienia z tomem pierwszym będą „nie całkiem okej” albo „nie całkiem spoko”, nawet jeśli de facto są „okej” albo „spoko”… ech, nieco się zamotałem, w każdym razie chodzi mi o to, żebyście nie mylili „przynajmniej” z „bynajmniej” i że „Siła nielicznych” to przynajmniej dobra lektura, nawet jeśli bynajmniej nie jest tym, czego moglibyście oczekiwać po kontynuacji „Woli wielu” 🤫

Największą słabością tej powieści jest jej największa siła, czyli cokolwiek wariacki koncept wrzucenia głównego bohatera (czy raczej: bohaterów) do różnych rzeczywistości, światów różniących się od siebie nie tylko nazwą oraz kulturową inspiracją (do antycznego Rzymu dołącza Egipt oraz krainy nordyckie), ale także sposobem, w jaki wykorzystywana jest w nich Wola, jak również charakterem snutej w nich opowieści.

To siła książki, bo jest to pomysł oryginalny i dla mnie dość świeży – dlatego właśnie czytam fantastykę, dla takich szalonych pomysłów. To niestety też pewna słabość powieści, bo chociaż każdy z ukazanych światów był na swój sposób intrygujący, to nie każdy równie mocno, podobnie losy Visa nie w każdym były równie interesujące. Co nie oznacza, że w którymś były nieciekawe – ot, zwyczajnie jeden wątek podobał mi się bardziej niż pozostałe, choć w zasadzie w każdym są i dobre, i nieco słabsze momenty czy rozwiązania fabularne.

Zakończenie lektury pozostawia z dość miłym i niemiłym zarazem uczuciem pewnego czytelniczego głodu: niby było się czym najeść, bo to przecież historia rozpisana na tysiąc stron, a jednak człowiek wciąż czuje niedosyt. Niby pewne tajemnice zostały rozwiane, a jednak pojawiły się nowe. Niby historia obrała dość klasyczny kierunek ratowania świata(-ów), a jednak mam wrażenie, że autor szykuje jeszcze kilka niespodzianek. Niby spodziewałem się czegoś innego po „Sile nielicznych”, a jednak mi się podobała, bo jest… całkiem dobra 😏

___
Współpraca: @fabrykaslow by @panpolonista

Adrianna Filimonowicz „W cieniu Gniewu”

Ta powieść miała mi urwać… w zasadzie wszystko. Wyrwać z kapci. Całkowicie zmienić optykę na polskie fantasy. Byłem przygotowany na topkę tego roku i już myślałem, kogo wyrzucić z dotychczasowego podium. Takie miałem nastawienie po lekturze bookstagramowych opinii.

I wiecie co? Pstro.

Ani nic nie urwało, ani z niczego nie wyrwało, a do topki daleko, oj, daleko… I chociaż powieść najgorsza nie jest – pod względem języka jest naprawdę nieźle, świat przedstawiony ma ciekawe aspekty – to obiecanej genialności zupełnie nie dostrzegam.

Mocną stroną książki jest tytułowy Gniew – rzeczywiście można tu mówić o nietypowym pomyśle. Choć znów nie aż tak oryginalnym, bo Gniew jako tajemna siła rządząca światem, której zamysłów ludzie nie są w stanie w pełni pojąć, bardzo przypomina… Szerń z książek Feliksa W. Kresa. Niemniej doceniam samą ideę oraz ukazanie tego, jak nawet taką nieokiełznaną mocą można – przy odpowiedniej retoryce – okiełznać całe społeczeństwa.

Dobrze prezentują się postacie. Niektóre. Najlepiej wypada Wirih – dostał moc, o którą nie prosił, i mimo presji potrafi zdefiniować samego siebie wbrew narzuconym ramom. Majsz też jest intrygującą figurą – początkowo wydaje się, że będzie klasycznym przykładem prącej naprzód wojowniczki, jednak autorka kreuje ją raczej na naiwną, zagubioną i nieporadną, a tym samym bardziej wiarygodną. Zupełnie niewiarygodna była dla mnie Nore. Randomowa dziewczyna od wikliny z dnia na dzień staje się najważniejszym elementem politycznych gierek. Sorry, ale nie kupuję tego. Zresztą polityka ukazana w powieści też nie miała dla mnie logiki, jakby politycy wybrali najbardziej zagmatwany sposób osiągnięcia przyjętego – dość prostego – celu.

„W cieniu Gniewu” rozpoczęło się intrygująco, lecz im dłużej czytałem… no, w pewnym momencie złapałem się na tym, że zupełnie nie interesuje mnie, co stanie się dalej. Nie obchodził mnie los żadnej postaci. I choć w powieści nie brak dynamicznych momentów, to najzwyczajniej w świecie… nudziłem się. Może to kwestia zbyt dużych oczekiwań, a może to powieść jest raczej średnia. Musicie sami ocenić.

___
Współpraca reklamowa: @pulpbooksmedia by @panpolonista

David Gemmell „Legenda”

Hordy Nadirów atakują Dros Delnoch – trzeba obronić twierdzę, bo zależy od niej bezpieczeństwo kraju. Tyle. Przygotowanie do natarcia – atak wroga – wynik bitwy. I autor się rozpisał na ponad 400 stron… Że co?

Cóż, tak jak obrońcy twierdzy musieli przygotować się do oblężenia, tak Gemmell musiał przygotować czytelnika. Zapoznać go z bohaterami, rozbudzić wobec nich sympatię. Bez właściwego tła sama bitwa byłaby mdła. Bez zaangażowania emocjonalnego czytelnika ta historia byłaby po prostu jedną z wielu bitew ukazanych w powieściach fantasy. Ponadto Gemmell nie tylko buduje napięcie przed starciem („kiedy się zacznie?”), lecz również w jego trakcie („kto przeżyje?”). Lepiej napisać kilkaset stron o jednej bitwie, która ma znaczenie, niż o wielu wydarzeniach, które nie obejdą czytelnika.

Tytułowa legenda, czyli Druss. Stary wojownik, uwięziony w opinii o nim. Także przez samego siebie. Jego status sprawia, że ludzie traktują go jak człowieka, który rozwiąże każdy problem. Sam Druss natomiast myśli tak:

„Przyszedłem, żeby umrzeć. Znaleźć jakieś miejsce na murach, walczyć i zginąć. Nie sądziłem, że będę musiał wziąć odpowiedzialność za tę przeklętą twierdzę. Do diabła z nią. Jestem żołnierzem, nie generałem”.

Druss to świetnie napisany bohater, bardziej skomplikowany, niż sam o sobie sądzi. Są też inni, równie interesujący. To postacie dynamiczne, które w ogniu walki pokonują słabości i odkrywają swoje własne oblicze. Lub… po prostu giną. Podobało mi się, że autor nie demonizuje Nadirów – tak, to najeźdźcy, ale ich działania nie wynikają wyłącznie z chęci podboju. Gemmell pokazuje też, że obie strony mogą się szanować, nawet jeśli są sobie wrogie – bo chodzi o to, żeby kogoś pokonać, nie zniszczyć.

Wzięła mnie ta książka z zaskoczenia, bo była naprawdę dobra. Więcej niż dobra – bardzo dobra! Fani fantastyki, zwłaszcza fantastyki militarnej, powinni sprawdzić ten tytuł. Dodam, że w powieści jest też tajemniczy zakon rycerzy-magów oraz magia oparta na telepatii. Lecz przede wszystkim są emocje. Lubię powieści, które potrafią obudzić emocje czytelnika – ta zdecydowanie do nich należy.

___
Współpraca reklamowa: @wydawnictwo_vesper by @panpolonista

Matt Dinniman „Sądny dzień Carla”

Kolejny poziom, kolejne przygody – takie same, a zarazem jednak inne. Carl i Królewna Pączuś nadal są w Lochu i walczą o przetrwanie, lecz poziom trzeci różni się od poprzednich dwóch nie tylko zamieszkującą go menażerią, ale także własnymi schematami narracyjnymi. Tak więc jeśli pewien schematyzm pierwszego tomu odczuwaliście jako nieco nużący, to w tej części… zastępuje go nieco inny schematyzm… no bo serio, czego się spodziewaliście?

Miejmy to już za sobą. Jeśli pierwszy tom się wam nie spodobał, to ten też nie zmieni waszego zdania i sorki – ta seria nie jest dla was. Jeżeli natomiast śledzenie zmagań Carla i Królewny Pączuś w Lochu było dla was przyjemną rozrywką, to w tej części dostaniecie ni mniej, ni więcej dokładnie taką samą rozrywkę. Dla mnie bomba.

Właściwie książka przypomina dwie połączone ze sobą historie. Ma to uzasadnienie w samej opowieści, gdyż na tym poziomie bohaterowie mogą dostać zadania czy tam misje (czyli po graczowemu: questy). Próba uporania się z pierwszym stanowi swego rodzaju osobne opowiadanie. Gdy już się to bohaterom udaje, zmieniają nieco miejsce pobytu… i w nowym dostają nowe zadanie.

Więc tak, znów jest nieco schematycznie, lecz czy to w czymkolwiek przeszkadza? Zupełnie nie. Bo i zadania różnią się w swym charakterze (jedno z nich dodaje aromat kryminału całej przygodzie), i w końcu to dalej Carl i Królewna Pączuś – duet, przy którym nie sposób się nudzić (choć przyznam, że chyba w tym tomie mniej jest humoru, co jest pewnym rozczarowaniem). Ponadto, podobnie jak w pierwszym tomie, toczą się polityczne rozgrywki poza Lochem, w które protagoniści są w coraz mocniejszym stopniu zamieszani z powodu swojej medialnej popularności. To, co mówią przed kamerami, ma dość duży wpływ na tarcia między stronami politycznymi w całym wszechświecie.

„Sądny dzień Carla” czytało mi się bardzo przyjemnie – na tyle, że gdy skończyłem lekturę, zaraz googlowałem, na kiedy planowana jest premiera trzeciego tomu i dlaczego tak późno. Tak że no… podobało mi się. Polecanko 🧨
___
Współpraca reklamowa (barter): @wydawnictwoczarnaowca

#DCC #dungeoncrawlercarl #Pączuś by @panpolonista